“The Grand Question Debated”
Grasduinend in mijn boekenkast kwam ik onlangs een echte klassieker tegen. Met een goed glas en vage herinneringen begon ik te lezen. Al na de eerste hoofdstukken vielen mij overeenkomsten op tussen het verhaal en ons vak. Dat beeld werd sterker naarmate ik verder las. Uiteindelijk kon ik niet om deze conclusie heen; deze auteur is een visionair voor testen.
Hij heeft geen achtergrond in automatisering. Een groot deel van zijn leven werkte hij als secretaris en even was hij zelfs predikant. Geboren werd hij in Dublin, om precies te zijn op 30 november 1667. Zijn naam is Jonathan Swift.
Ons vak is een stuk jonger, volgens de geboorteakte van TMap is het nu zestien jaar oud. Dus uit de kinderschoenen, de grootste veranderingen uit de pubertijd achter de rug en tijd om na te denken over een volwassen toekomst. Om daarbij juiste keuzes te kunnen maken, is een visie op morgen niet voldoende. Een eerlijk beeld van vandaag is het essentiële startpunt. In zijn bekendste werk geeft Swift een heldere kijk op de status van ons vak. De hoofdpersoon, Gulliver, reist door verschillende landen en culturen. In het verslag van twee van zijn reizen wordt ons als testers een driehonderd jaar oude spiegel voorgehouden.
Lilliput
“It began upon the following occasion: It is allowed on all hands, that the primitive way of breaking eggs, before we eat them, was upon the larger end; but his present majesty's grandfather, while he was a boy, going to eat an egg, and breaking it according to the ancient practice, happened to cut one of his fingers. Whereupon the emperor, his father, published an edict, commanding all his subjects, upon great penalties, to break the smaller end of their eggs. The people so highly resented this law, that our histories tell us, there have been six rebellions raised on that account.”
In de beginjaren was sequentieel testen de norm. Het V-model is daarin leidend en heeft zijn nut bewezen. Tegelijk heeft het klassieke testen ook nadelen. In meer dan één project sneden testers zich in de vingers met deze aanpak. Het antwoord op de nadelen werd gevonden aan het andere einde van het ei; ontwikkel en test iteratief.
Inmiddels zijn er twee kampen. Ze pakken ieder ei vanaf de eigen kant aan. Ze hebben het gevoel dat alleen zij het goed doen. En ze verwijten elkaar te dogmatisch te zijn. De ironie is fraai. Er zijn nog geen opstanden geweest rond dit onderwerp en dat hoeft ook niet. De oplossing ligt voor de hand; blijf vragen!
Vragen stellen is het krachtigste middel dat we hebben. Een goed gestelde vraag laat ons zien wat de betekenis is van wat de ander zegt. Wat de betekenis is voor hem en wat de betekenis zou kunnen zijn voor ons. Iedere dogmatische discussie begint wanneer het vragen stopt. Zodra weer vragen worden gesteld, stopt de dogmatiek en begint het leren. Blijven leren is essentieel voor een vak als het onze.
Niet ieder ei is hetzelfde en dus zal geen enkele aanpak onder alle omstandigheden werken. Geen enkele klant is geholpen met een tester die dogmatisch één aanpak toepast. Er is niet één antwoord voor alle vragen. Dus blijf vragen.
Verder lezend ontdek ik dat Swift nog lang niet klaar is met ons en de futiliteit van sommige discussies in ons vak; de haren kunnen immers nog veel fijner gekloofd.
“[…] you are to understand, that, for above seventy moons past, there have been two struggling parties in this empire, under the names of Tramecksan and Slamecksan, from the high and low heels of their shoes, by which they distinguish themselves. […] The animosities between these two parties run so high, that they will neither eat nor drink nor talk with eachother.”
Er zijn zeker verschillen tussen ISTQB en TMap. Maar op geen enkele wijze rechtvaardigen deze verschillen een rangschikking. Zoals de hoge en de lage hakken waarschijnlijk door dezelfde schoenmaker zijn gemaakt, zo zijn ISTQB en TMap voor een flink deel door dezelfde kennis, ervaring en zelfs individuen voortgebracht. Dezelfde leest, dezelfde hamer en hetzelfde leer; dezelfde risico-gebaseerde aanpak, dezelfde fasering en, voor het grootste deel, dezelfde technieken.
Tegelijk vraagt niet iedere gelegenheid om dezelfde schoenen en loopt niet iedereen gemakkelijk op hoge hakken of vindt juist lage hakken mooi, dus is één paar schoenen niet genoeg. Zoals een tester niet kan volstaan met één techniek of methodiek. Hij zal een breed scala moeten beheersen en de omstandigheden laten bepalen welke hij inzet. Ook hier dus alle aanleiding om te blijven vragen.
Nippend aan het laatste beetje in mijn glas merk ik dat de discussie over eieren en hakken volgens Swift niet eens ons grootste gebrek is.
Laputa
“I went into another chamber but was ready to hasten back, being almost overcome with a horrible stink. […] The projector of this cell was the most ancient student of the academy. […] His employment from his first coming into the academy was an operation to reduce human excrement to its original food by separating the several parts, removing the tincture which it receives from the gall, making the odor exhale, and scumming off the saliva. He had a weekly allowance from the society of a vessel filled with human ordure, about the bigness of a Bristol barrel.”
In de afgelopen jaren hebben wij onszelf ervan overtuigd dat testen intrinsiek nuttig is, dat testen altijd moet. Veel opdrachtgevers delen dit beeld, overigens vaak zonder precies te weten waarom. Ook vragen niet veel opdrachtgevers zich dagelijks af wat er in de krochten van hun IT-organisatie gebeurt. Nog minder van hen willen exact weten wat er zich in een testlab afspeelt. Hun belang ligt vaak elders.
En als ze die belangstelling wel hadden, zouden wij ze dan met goed fatsoen kunnen binnenlaten? Hoe zeker zijn we er van dat we iets nuttigs doen, dat we daadwerkelijk bijdragen aan de resultaten van de organisatie waarvoor we werken? Vaak en teveel worden testopdrachten aangenomen zoals ze zijn. De meeste testers lijken zich niet te verdiepen in de achterliggende behoefte, maar zij duiken zo snel mogelijk in hun methodes en technieken.
De stappen die zij vervolgens zetten, zijn gestructureerd, traceerbaar en herhaalbaar. Het vat wordt iedere week aangepakt en methodisch verwerkt. En het resultaat?
Ook hier geldt; blijf vragen!
Starend over de rand van mijn glas kom ik tot een eenvoudige conclusie. Zolang we onderling blijven kibbelen over de juiste kant van het ei, de passende hoogte van hakken en wekelijks samen de twijfelachtige inhoud van vaten ontleden, kunnen we geen werkelijke bijdrage leveren.
En mocht je het niet met me eens zijn, bewijs dan niet mijn gelijk door geen vraag te stellen.
Leon Bosma
Senior Testconsultant
Wilt u reageren? Mail dan naar Leon,
Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.
